Teşekkür Ederim Allah’ım
Ağu 18, 2008 Bana Dair
Teşekkür ederim Allah’ım…
Seni çok seviyorum Allah’ım…
Yaklaşık bir ay önce Tesaüf Yoktur başlıklı bir yazı yazmıştım. Yazıda, yaşadığımız her şeyin, Allah’ın yaptığı bir program neticesinde cereyan ettiğini ifade etmiştim. Dün de benzer bir olay yaşadım. Dünden beri de “Teşekkür Ederim Allah’ım” ilahisini mırıldanıyorum.
Teşekkür ederim Allah’ım
Seni çok seviyorum Allah’ım
Sen ganisin, sen rahimsin, sen kerimsin Allah’ım
Sen seversin, sevilirsin sen tek birsin Allah’ım
Bir gül aldım elime
Görmem için göz verdin
Koklamaya burnumu,
Tutmam için el verdin
Teşekkür ederim Allah’ım
Seni çok seviyorum Allah’ım
Anneciğimin sesini
Duymaya kulak verdin
Ondan dua öğrendim
Söylemeye dil verdin
Teşekkür ederim Allah’ım
Seni çok seviyorum Allah’ım
Sen ganisin, sen rahimsin, sen kerimsin Allah’ım
Sen seversin, sevilirsin sen tek birsin Allah’ım
Teşekkür ederiz Allah’ım
Seni çok seviyoruz Allah’ım
1994-1995 yıılarında birbuçuk yıl Merzifon’da kaldım. Çok zor ama bir o kadar da güzel günlerdi. Öürenci evimiz sobalıydı. Her odada soba yanardı. Pencerelerin kenarlarında en az 2 santimeter boşluklar vardı. Gece yatmaya giderken arkadaşlardan bazıları gocuklarını giyer, başlarına berelerini takarlar öyle yatarlardı. Hayatımda ilk defa ayaklarım çatlamıştı soğuktan. Yine de otuz küsür senelik hayatımda tekrar yaşamak istediğim yegane günlerdir o yokluk günleri…
Çünkü o günlerde samimiyet vardı.
Diğergamlık vardı.
Başkası için yaşama vardı.
Saygı vardı.
Levent Abi vardı.
Dün akşam üzeri eşimin halasının kızının nikah merasimi için Şişli Evlendirme Dairesi’ne gittim. Nikaha yaklaşık yarım saat kalmıştı. Akrabalarla bir gölgede sohbet ediyorduk. Önümüzden zayıf, uzun boylu, ince bıyıklı biri geçti. Benim 14-15 sene önce Merzifon’da birlikte yaşadığım ve izini kaybettiğim -o dönemlerde cep telefonları yaygın değildi- Levent abim.
Arkasından koştum, yetiştim. Evet, Levent Abi’mdi. Sarıldım boynuna… Dua istedim. Burnumda tütmüş Levent Abi’m benim yaa… Bana deselerdi ki; “Son model araba mı? Levent Abi’yle yarım saat ayaküstü sohbet mi?” Düşünmeden Levent Abi derdim.
Teşekkür ederim Allah’ım…
Seni çok seviyorum Allah’ım…
Etiketler: Elhamdülillah, Merzifon
Ağustos 19th, 2008 at 00:07
Ne de güzel ifade etmişsiniz o “yokluk günleri”nin zevkini, neş’esini ve özlemini. Bu yazınızda ayrıca “dosta vefa”nın ehemmiyetini görüyorum. Hepimizin vardır geride bıraktığı yaşanılası günleri. Acaba gerçekten samimiyet, diğergamlık., başkaları için yaşama, saygı gibi insanı yücelten vasıflar o günlerde mi kaldı? Ve bugün bizde kalan sadece bir özlem mi?
Saygılar…
Ağustos 23rd, 2008 at 01:21
SİZİN DE BELİRTTİĞİNİZ GİBİ ESKİYE ÖZLEMİMİZ GÜNDEN GÜNE ARTMAKTA, BUNUN SEBEBİ, İÇİNDE OLDUĞUMUZ ŞU ZAMANDA, ESKİ DOSTLUKLAR VE DE MANEVİ DUYGULARIN ÖDEMİNİ YİTİRMESİDİR. BU DUYGULARI KORUYACAK VE YARINA AKTARACAK OLAN DA YİNE TOPLUMUN BİREYLERİ OLARAK BİZLERİZ.. TÜRK TOPLUMUNDA ATAYA SAYGI DİYE BİR OLGU VARDI. BU DUYGUYU KORUYAN KAÇ AİLE KALDI Kİ? BUGÜN YENİ YETİŞEN NESİL BUNLARDAN HANGİLERİNE SAHİP, NEREDE KALDI MEVLANANIN ÖĞÜTLERİ. YARININ DAHA İYİ OLMASI ÜMİDİYLE.
Ağustos 30th, 2008 at 15:20
murat abi sakın bana bu levent abinin hani sen gitmek istemiştin de izin vermemiş ve sen de kaza yapıp sonra tekrar döndüğün abi olduğunu söyleme?çünkü o muhabbet geçtiğinde sen de izini kaybettim falan diyordun .valla garip.buarada napıyosun ya sesin çıkmıyor
Ağustos 30th, 2008 at 15:36
Evet Abdullah…
İşte o Levent Abi
Allah’ım sen ne kadar yüce ve hamdedilesin…
Abdullah’cığım,
Ben çalışmaya devam ediyorum. Arada memlekete gittim. Bedenim geri geldi ama ruhumun dörtte üçü geri gelemedi…
Ekim 1st, 2008 at 18:44
Öğrenci evi, soğuk odalar, ekle o hikayeye bi’ de akmayan suyu.. Derin nefes aldım o güzel soğuk kokusu! ciğerlerime doldu.
İnsan biliyorda o günlerin en güzeli olduğunu, kavrayamıyor işte hem kavrasa ne olacak ki..
O güzel duyguları hala bu günlere taşıyan güzel ruhlar var şimdilerde de..
Ekim 15th, 2008 at 12:13
ne güzel tedadüf benimde başıma bununla ters orantılı bir şey geldi 4 ay önce :)8 yıl önce kefil oldugum arkadaşımın beyaz eşya aldıgı magaza sahibi ile istanbul gibi bir yerde aynı otobüse bindim (adanada magazası akraba ziyaretine gelmiş )tabi ben kefil olduktan 3 ay sonra ailevi nedenlerle ist taşınmıştım benide bulamamış dolayısıyla otobüste direk tanıdı bir otobüsün gözü önündede hasret giderdi
elli bin laf sokarak bagıra bagıra 
Ekim 15th, 2008 at 12:14
allaha elbetteki şükrolsun darda bırakmaz hiç bir kulunu yeterki el açıp isteyelim içten vede samimi duygularla